19/6/15

Ας φύγω πρώτος μάτια μου...




Στα μισά του δρόμου επιμένουμε να είμαστε ακόμη νέοι. τα λουλούδια λιγοστεύουν το οξυγόνο της ζωής μας. ένας καταρράκτης από τριαντάφυλλα που κατρακυλάει από τα χείλια σου είναι μια φωτεινή ζωική γραμμή που χάνεται στο μέλλον. τα δισκοπότηρα θα σηκωθούν ακόμα πιο ψηλά για να χωρέσουν τη μνήμη των λουλουδιών. τώρα αναπαύομαι στην Ιθάκη της εσωτερικής μου διάστασης. αυτοδιαλυμένος κάτω από το βάρος της απουσίας σου. στο συλλείτουργο της ζωής η θυσία μας πέρασε απαρατήρητη. το κορμί σου μια άρπα στα χέρια των αγγέλων. η μνήμη είναι ένα δάχτυλο που μπορούμε και το βουτάμε στο αίμα της καρδιάς μας. ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του τις καταβολές της μοναξιάς και της δυστυχίας του. η αδυναμία της αντικειμενικής αναμέτρησης σβήνει ένα – ένα τ’ αστραποβολήματα των άστρων. τα μάτια σου – λίμνες το φθινόπωρο – που επιμένω ν’ αλαργεύω ακόμα μέσα τους. αν οι ασφόδελοι προλάβαιναν ν' ανθίσουν θα σου τους κατάδειχνα έναν – έναν. πάντα ξεχνιέμαι και επιμένω να φέρνω λουλούδια στο άδειο σχήμα της απουσίας σου. τα ερωτικά μας ποιήματα είναι σαν τις παλιές γειτονιές. θα εξακολουθούν να ζουν ακόμα και «μετά θάνατον». το τετραβάγγελο των ερωτευμένων εξακολουθεί να ηχεί και ν’ αντηχεί στους θόλους και τα ημιθόλια της ανθρώπινης καρδιάς. όσοι αγάπησαν δεν χρειάζονται φορμόλη για να διατηρήσουν τις πληγές τους. αν επέμενα στα ανοιχτά παράθυρα ήταν για να κοιτώ τη σιλουέτα σου μέχρι τη διπλανή στροφή του δρόμου. καταλαβαίνουμε πόσο πολύ μας αγάπησαν όταν τα χρόνια της σιωπής αρχίζουν και χοροπηδούν πάνω στην πλάτη μας. η αγάπη είναι κάτι ανάμεσα σ’ ένα χάδι και ένα ερωτικό σμίξιμο.

Και όλα αυτά που λέω δεν συνέβησαν ακόμα αλλά είναι αγαπημένη μου ο μεγαλύτερος φόβος της ύπαρξής μου. η επερχόμενη απουσία σου.

 ας φύγω πρώτος μάτια μου...