13/5/15

Συναπάντημα Αγάπης



Στο παραλήρημα της αγωνίας
στους υπέρτατους ήχους πόνων ανώνυμων 
στην απουσία την ίδια μου μέσα
πανέτοιμη ήρθες 
το βούισμα της σάρκας σου απηθώνοντας στα στήθη μου
στο χνούδι της σιωπής των τοίχων
με τις σκιές των επίπλων μόνη συντροφιά
τη μορφή σου είδα
με χλιαρές αντιστάσεις και πόρους ανοιχτούς
σ’ έναν ορίζοντα ατέλειωτα πηχτό   
δίχως κριτές

τον μικρόκοσμο είχες περάσει 
κι αναδυόσουν μ' επαναστάσεις μελετημένες 
ανασκάπτοντας το θάμβος του ουρανού
το χρώμα σου αποθέτωντας στα μάτια μου
με υποταγή και γαλήνη

ήρθες - είσαι εδώ 
προαιώνια αγωνία μου
τ’ άρωμά σου ψυχανεμίζομαι 
οι μικροί δραπέτες των πόνων σου
εκεχειρία μου μηνούν 
ήρθες
σ’ είδα να μαίνεσαι φιλέραστα 
στης οδύνης μου την κτήση  
σ’ είδα να στροβιλίζεσαι 
στους ιδρωμένους πόρους της παλάμης μου
σ’ είδα να ηδονίζεσαι 
στη λεηλασία των μαλλιών μου

ήρθες
είχες έρθει από πριν
όταν ακόμη η ηχώ των κριτών μου
σε πάλευε στην απόσταση
αλαφιασμένη μοίρασες της στοργής σου τ’ απόθεμα
το ξέρες πως πρόφταινες      μα πάλι αγωνιούσες

είμαστε έτοιμοι
ήμασταν έτοιμοι από πάντα
μόνο το συναπάντημα επίμονα αργούσε
ενωμένοι απ’ των λυγμών μας τα ερείπια 
μέχρι τη διαφάνεια της μακρινής ικεσίας μας
περιπλανώμενοι τυχοδιώκτες της αβοήθητης σάρκας μας
κινούσαμε με την κοίτη των χειλιών μας μουσκεμένη
για το ανάβρυσμα των αχαλίνωτων πόθων

χαμένοι
στο φως     στο σκοτάδι      στα δύσβατα τείχη μας
ελεύθεροι
απ' ανθρώπους       εικόνες      κοινότυπα όνειρα

είμαστε ακατανόητοι
γιατί ζούμε μόνοι και υπάρχουμε
είμαστε αποστάτες
γιατί υπάρχουμε μόνοι     πριν και πέρα από τον χρόνο