21/2/13

Άδειοι δρόμοι




Οι δρόμοι είναι άδειοι
κι όλο γυρίζω
σαν ένας αλήτης ζητιάνος
κουρασμένος σέρνω τα παπούτσια μου
φτερά ήταν κάποτε

οι δρόμοι είναι άδειοι
χωρίς φως να πνίξει τις κραυγές μου
το αίμα μου ρέει ακόμη
η φωνή μου
τραγουδά και αντιστέκεται
στον πόνο που στενάζει κάθε βράδυ

μπαρ και καφετέριες
σπίτια άδεια
πρόσωπα που μου φωνάζουν
δεν ήταν ποτέ πρόσωπα
χρώματα στη θλίψη μου ήταν
μουτζούρες στον τοίχο μου
δαίμονες που σκοτείνιασαν
τον κεραυνό στον καθρέφτη μου

καμένος τώρα
άνθρωπος σκιάχτρο
άδεια    θαμπά μου μάτια
δυο τρύπες που αίμα στάζουν
μόνος είμαι και αυτή
είναι η κόλασή μου.