8/12/12

Tο όνομά της ήτανε κόλαση



Το όνομά της ήτανε κόλαση
γραμμένο στις καυτές κόκκινες λάβες
με πυρωμένο σίδερο χαραγμένο στην καρδιά του
όλα κόλαση
τα χρόνια που ζούσε δίχως της
τα χρόνια που ίσως έρθουν χωρίς αυτήν

ποτέ αιώνια δεν θα καίει τόσο
της αγάπης η κρυφή θυσία
σκοτεινή και ανείπωτη κόλαση
σημαδεμένες ώρες από διαβόλους και δράκους
λύγισε το θάρρος
ο πόθος θέριεψε
μήτε βουνά δεν έβλεπε
μήτε ένα δέντρο
δεν του χρειάστηκαν δυο μάτια
τη νύχτα μόνο φάνηκε
πως έβρισκε το δρόμο

το κόκκινο φως ήταν βαρύ
χόρευαν οι φωτιές
σκοτείνιαζαν τα πρόσωπα
κόλαση όλα κόλαση
ερειπωμένοι θεοί
στέκονταν στα κόκκινα ποτάμια
πενθώντας το βράδυ
εκείνος περνούσε αιώνες
στη σκοτεινή σπηλιά
ένας λύκος φλεγόμενος
με τον ίσκιο του κακού στο προσκεφάλι
βαριά πέφταν τα βέλη πάνω του
κόκκινος κυνηγός πρόβαλε από τη φωτιά
από νυχτερίδες περικυκλωμένος
όρμισε να φύγει μέσα από το σκοτάδι

όταν τον είδε ο ήλιος
γλυκά μαρτύρια τυράννησαν τη σάρκα του
την αγάπησε βαθύτερα