10/12/12

Nα το θυμάσαι


Τριάντα τόσα χρόνια πάνω μου σέρνεται
της μοίρας κοφτερό μαχαίρι
ακόμα και αν ψηλαφητά την κόψη του αγγίζω
μαστιγωμένα και ματωμένα θα δεις τα χέρια μου
πουλιά κυνηγημένα στην καταιγίδα
τρέχοντας την πληγή να κλείσουν.
Με τις σταγόνες τις βροχής
ακροβατώ στις άκρες των χειλιών σου
καθώς το γαλάζιο τ' ουρανού
γίνεται γκρίζο
το φως ήταν δικό σου ή του φεγγαριού;
της γης το άρωμα δικό σου;
Αφήνω το στερημένο απ' τη μορφή σου
βλέμμα να σε ψάξει
τα κουρασμένα μου χέρια ανοίγω
καρτερούν τη φλόγα σου
αγάπη μου
και σαν το κερί που σιγολιώνει
την ατσαλένια κόψη του μαχαιριού
πιστεύω θα λυγίσει.

Θυμάσαι;
πάνω στο στο σταυροδρόμι της μοναξιάς
τη ρίζα της αγάπης μας φυτέψαμε
χειμώνες και ρέματα αν πάνω της διαβήκαν
κατάχαμα δεν έπεσε.
Ο κήπος της ψυχής ολάνθισε
τα κρίνα χαμογέλασαν
κι όταν ακούστηκε η φωνή σου
ολόκληρος σείσθηκα
μόνο τα αγκάθια των ρόδων έμειναν
για να πληγώνουν τις πατούσες μας
όμως το ξέρεις  πως δίπλα σου στέκομαι
και στη ζωή θα έχεις σύντροφο ανδρείο.

Αγάπη χωρίς εσένα
δεν μπορεί να σταθεί
μέσα μου.


Να το θυμάσαι…